در سال ۱۹۳۴ میلادی، هم‌زمان با آغاز فعالیت رادیو مصر، محمد رفعت نخستین کسی بود که قرآن را از طریق این رسانه تلاوت کرد. او ابتدا با پخش صدای خود از رادیو مخالف بود، اما با صدور فتوای جواز از سوی شیخ الازهر، اجازه داد تا صدایش به گوش مردم سراسر کشور برسد. این اتفاق، تحولی عظیم در انتشار صوت قرآن در عصر مدرن بود. برنامه‌های تلاوت او به‌صورت منظم در روزهای دوشنبه و جمعه پخش می‌شد و صدایش فراتر از مرزهای مصر، به گوش شنوندگان در کشورهای دیگر نیز می‌رسید. در دوران جنگ جهانی دوم، رادیوهایی چون BBC لندن، رادیو پاریس و رادیو هند، تلاوت‌های استاد رفعت را در آغاز برنامه‌های عربی خود پخش می‌کردند و این امر، موجب افزایش شهرت جهانی او شد. گفته می‌شود که برخی از غیرمسلمانان نیز بر اثر شنیدن صدای ملکوتی او، به اسلام گرویدند.

سبک تلاوت استاد محمد رفعت منحصر به فرد بود. او قرآن را با درک کامل از معنا می‌خواند و لحن و نغمه خود را متناسب با مفهوم هر آیه تنظیم می‌کرد. زمانی که آیات درباره بهشت بود، لحنی آرام، لطیف و دل‌نشین برمی‌گزید که مخاطب را در رؤیای بهشتی غرق می‌کرد. اما وقتی آیات درباره عذاب الهی یا جهنم بود، با شدت، هیبت و لحن هشداردهنده تلاوت می‌کرد که موجب تأثیر عمیق در دل‌ها می‌شد. او دارای نفس بسیار بلند، شناخت دقیق از مقامات صوتی، وقوف کامل بر فن وقف و ابتدا و ادای صحیح حروف بود. استاد رفعت با آنکه موسیقی نمی‌دانست، اما از فطرت موسیقایی و ذوقی الهی برخوردار بود و نغمه‌هایی پدید می‌آورد که تا آن زمان در تلاوت قرآن سابقه نداشت.

آثار صوتی استاد محمد رفعت، گنجینه‌ای ماندگار برای جهان اسلام است. تلاوت‌هایی مانند سوره‌های هود، کهف، یوسف، رحمن و انعام از او به یادگار مانده‌اند. در یکی از موارد، سوره هود توسط رادیو بریتانیا در طول سه روز و با کیفیت بالا ضبط شد و این نسخه امروزه در آرشیو موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. او همچنین تلاوت قصارالسور را در ۱۴ روایت اجرا کرده که از طریق رادیو قاهره به ثبت رسیده است. اذان‌های او نیز همچون تلاوت‌هایش، سرشار از روحانیت و خلوص بود و هنوز هم بسیاری از شنوندگان با شنیدن آن، به وجد می‌آیند.

سبک و صدای استاد محمد رفعت تأثیر عمیقی بر نسل‌های بعدی قاریان گذاشت. بسیاری از قاریان بزرگ پس از او، از سبک و روشش الهام گرفتند و برخی به‌طور مستقیم از او شاگردی کردند. از جمله این افراد می‌توان به استاد ابوالعینین شعیشع، احمد ندی، شیخ احمد الرزیقی و محمود علی البنا اشاره کرد. استاد شعیشع، که خود از قاریان برجسته قرن بیستم بود، همواره تأکید می‌کرد که استاد رفعت نه تنها الگوی او در قرائت، بلکه مراد روحی او نیز بوده است. دیگر قاریان نیز او را به عنوان مکتب‌دار قرائت معناگرا و پدر معنوی قاریان معاصر می‌دانند.

در سال‌های پایانی عمر، استاد محمد رفعت به بیماری حنجره مبتلا شد که موجب توقف تدریجی فعالیت‌های تلاوتی او گردید. با این حال، تا زمانی که توان داشت، از هیچ تلاش معنوی فروگذار نکرد. سرانجام در تاریخ ۹ مه ۱۹۵۰ میلادی، درست در روز تولدش و در سن ۶۸ سالگی در شهر قاهره درگذشت. درگذشت او بازتابی وسیع در رسانه‌ها و محافل فرهنگی و دینی مصر داشت. بسیاری از روزنامه‌ها تیترهایی چون «صدای آسمانی خاموش شد» را برای اعلام این ضایعه برگزیدند. اما حقیقت آن است که صدای استاد محمد رفعت هرگز خاموش نشد، بلکه تا امروز، همچنان در دل‌ها طنین‌انداز است.

محمد رفعت نه‌فقط یک قاری، بلکه یک پدیده روحانی، یک آموزگار اخلاق قرآنی، و الگویی زنده از قرائت آگاهانه بود. سبک او در تلاوت، انسان را نه‌تنها به شنیدن قرآن، بلکه به درک، احساس و زندگی با قرآن فرا می‌خواند. صدای او همچنان از رادیوها، محافل قرآنی و گوشی دل‌های مؤمنان به گوش می‌رسد و یادآور این حقیقت است که تلاوت قرآن، وقتی با اخلاص، علم، ذوق و ایمان همراه شود، می‌تواند از دل زمین به آسمان‌ها پل بزند. استاد محمد رفعت، صدای ملکوتی قرن بود که برای همیشه در تاریخ تلاوت باقی خواهد ماند.