آغاز شهرت و آوازه واقعی شیخ عبدالفتاح شعشاعی به آن شب دور، در آخرین شب مولود حسین بن علی (رضی الله عنه) برمی‌گردد، زمانی که او برای تلاوت در کنار بزرگترین و با استعدادترین قاریان آغاز قرن بیستم، مانند شیخ محمد رفعت، شیخ احمد ندا، شیخ علی محمود، شیخ العیساوی و شیخ محمد جاد الله، وارد شد. از آن شب، صدای او در جهان اسلام گسترش یافت و او در صدر قرار گرفت و شاگردان و مریدانی از جمله شیخ محمود علی البنا، شیخ ابوالعینین شعشاعی و بسیاری دیگر داشت.

شیخ شعشاعی به خاطر صدای دلنشین، لحن و تلاوت دلنشینش که انسان را به دنیایی از خشوع و تفکر در آیات و ملکوت الهی می‌برد، متمایز بود. برخی حتی او را استاد هنر تلاوت در دوران نسل اول قاریان در مصر و جهان عرب توصیف می‌کنند.

شیخ شیوه‌ی خاص خود را در اجرای قرآن داشت که با دیگر قاریان متمایز بود. با این حال، او به صدای شیخ محمد رفعت و علی محمود گوش می‌داد و آنها را استادان و بزرگانی بی‌نظیر توصیف می‌کرد و آنها را صاحب مکاتب خاصی در قرائت قرآن می‌دانست شعشاعی یک گروه سرود مذهبی تشکیل داد و در میان اطرافیانش شیخ زکریا احمد نیز حضور داشت که بعدها مشهور شد. شیخ عبدالفتاح شعشاعی خیلی زود شروع به درخشیدن کرد و هزاران طرفدار پیدا کرد. با این حال، گروه سرود، جاه‌طلبی‌های شیخ شعشاعی را برآورده نمی‌کرد، بنابراین او ریسک کرد و خود را به دریایی انداخت که غول‌های تلاوت در آن رقابت می‌کنند. او در مراسم تشییع جنازه سعد زغلول پاشا، عدلی یکن پاشا و ثروت پاشا تلاوت کرد و به این ترتیب به شعشاعی‌ای که امروز می‌شناسیم تبدیل شد. از سال ۱۹۳۰ ، شیخ شعشاعی خود را وقف تلاوت قرآن کریم کرد و برای همیشه سرودخوانی را کنار گذاشت. با این حال، همراهان خود را در این مسیر فراموش نکرد و تصمیم گرفت تا زمان مرگشان، حقوق ماهانه‌ای را به آنها اختصاص دهد. شیخ عبدالفتاح شعشاعی در بدو تأسیس رادیو مصر به آن پیوست. او پس از شیخ محمد رفعت، دومین قاری بود که در سال ۱۹۳۴ به این رادیو پیوست. اگرچه او در ابتدا از پیوستن به رادیو خودداری کرد، اما پس از فتوای شیخ الازهر الظواهری و پذیرش پیشنهاد رادیو توسط شیخ رفعت، از این تصمیم منصرف شد. او سالانه ۵۰۰ پوند مصری حقوق دریافت می‌کرد . شیخ شعشاعی حج را به جا آورد و برای ده‌ها هزار زائر قرآن تلاوت کرد. او اولین کسی است که از سال ۱۹۴۸ در مکه ، مسجد النبی و روز عرفات از بلندگو قرآن تلاوت کرد. او همچنین در سال ۱۹۵۴ به عراق سفر کرد و پس از آن چندین بار، از جمله در سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۱ ، به آنجا سفر کرد . شیخ شعشاعی در سال ۱۹۳۹ میلادی به عنوان قاری در مسجد سیده نفیسه و سپس مسجد سیده زینب منصوب شد . شعشاعی جوایز متعددی از وزارت اوقاف دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ ، حسنی مبارک، رئیس جمهور سابق، به پاس قدردانی از نقش شیخ شعشاعی در تلاوت قرآن، نشان درجه یک علوم و هنر را به او اعطا کرد. قاری شیخ عبدالفتاح شعشاعی در 11 نوامبر 1962 میلادی در سن 72 سالگی که در خدمت قرآن کریم بود، درگذشت. زندگی او سرشار از بخشش بود و میراث ارزشمندی از خود به جا گذاشت که به عنوان قرآن جاودانه خواهد ماند و یک کتابخانه صوتی از قرآن کریم شامل بیش از (400) نوار ضبط شده که در رادیو مصر موجود است. او پسرش ابراهیم شعشاعی را در راه خود گذاشت، بنابراین درخشید و شهرتش همه جا را فرا گرفت.