استاد شریفیان در توصیف ویژگی‌های تلاوت او چنین می‌گوید که تلاوت حصان، قابل تقلید نیست؛ بلکه قابل تحقیق است. این جمله، به‌ظاهر کوتاه، حاوی نکته‌ای عمیق است و در واقع تأکیدی است بر آن‌که برای درک تلاوت این قاری توانمند، باید به تحلیل عمیق هنری، فنی و لحنی آن پرداخت؛ چراکه صرف شنیدن یا تلاش برای بازآفرینی آن، پاسخ‌گوی پیچیدگی‌های فنی و احساسی این سبک منحصر به‌فرد نیست.

شیوه تلاوت محمد عبدالعزیز حصان، به‌حق یک تحول جدی در عرصه قرائت قرآن محسوب می‌شود. او با خلق سبکی خاص و مستقل، جایگاه ویژه‌ای میان قاریان مصری برای خود رقم زد. اگر بخواهیم از منظر تحولی به قرائت قرآن بنگریم و مرحوم مصطفی اسماعیل را به عنوان “مجدد اول” در زمینهٔ لحن تلاوت بنامیم، بی‌تردید می‌توان محمد عبدالعزیز حصان را “مجدد ثانی” در این حوزه دانست. این تشبیه تنها یک قیاس شاعرانه نیست، بلکه ریشه در واقعیاتی دارد که در سبک و تکنیک‌های تلاوت وی قابل مشاهده است؛ از جمله بهره‌مندی او از روش‌های کاملاً تحول‌یافته در به‌کارگیری نغمه‌ها و مقامات عربی، خلق ردیف‌ها و الحان جدید، استفاده از ترکیب‌های بدیع و کم‌سابقه در اتصال نغمات، و قدرت مانور فوق‌العاده در اجرای فرازها و فرودهای لحنی.

هرچند در سال‌های نخستین، آثار شیخ مصطفی اسماعیل تأثیر عمیقی بر او گذاشتند و حتی خود وی نقل کرده که بارها در خواب، تلاوت‌های مصطفی اسماعیل را با صدای خود دیده است، اما با گذشت زمان، مسیر هنری‌اش را به سمت خلق سبکی مستقل سوق داد. این سبک نوآورانه، برخاسته از ویژگی‌های خاص صوتی، روحی و درک متفاوت او از معنای آیات الهی بود.

در بررسی فنی تلاوت‌های حصان، چند ویژگی مهم و برجسته به چشم می‌خورد. نخست باید به صوت نرم و منعطف او اشاره کرد که دارای قدرت مانور و تحریر بالایی است. صدای او در زمره اصوات زیر طبقه‌بندی می‌شود و حدوداً در بازه‌ای نزدیک به ۱۳ درجه و کمی کمتر از دو اکتاو در حرکت است. با وجود آنکه از نظر حجم، قدرت و طنین، در سطح برخی از قاریان پرقدرت مانند سل نیست، اما طنین خاص و زنگ احساسی صدایش، تأثیری عمیق بر شنونده می‌گذارد و به‌ویژه در فضای سکوت و تمرکز، روح انسان را با خود همراه می‌سازد.

یکی از بارزترین جنبه‌های سبک تلاوت او، وقف و ابتدای خاص و منحصر به‌فردش است. این ویژگی، نه‌تنها حاصل تبحر و تسلط او در درک معنای آیات است، بلکه تا حد زیادی ناشی از کوتاهی نفس او نیز می‌باشد؛ مسئله‌ای که به‌جای آن‌که مانعی در اجرای تلاوت‌های بلند و پیچیده باشد، تبدیل به نقطهٔ قوت شد و موجب شد او روشی خلاقانه و خاص در وقف و ابتدا بیافریند. اهمیت این موضوع به حدی است که یکی از محققان، موضوع رسالهٔ دکتری خود را به تحلیل همین ویژگی در تلاوت‌های شیخ حصان اختصاص داده است.

از نظر لحنی نیز می‌توان چند نکته کلیدی را در سبک تلاوت او تشخیص داد. تلاوت‌های وی اغلب با مقام «راست» آغاز می‌شوند و سپس به‌طور بسیار هوشمندانه به «حجاز کار» اوج می‌گیرند. نکتهٔ مهم آن است که تلاوت‌های او فاقد یک خط سیر مشخص و قابل پیش‌بینی هستند و این یکی از جنبه‌های حیرت‌انگیز سبک اوست. تغییر ناگهانی در مقامات و درجات صوتی، استفادهٔ مکرر و خلاقانه از ترکیبات نغمه‌های مختلف مانند ترکیب راست با حجاز کار، بیات با نهاوند، حجاز با نهاوند، راست با سیکا، و راست با نهاوند، همگی حکایت از ذهنی بسیار پویا، خلاق و در عین حال آشنا با ظرایف موسیقی عربی دارد. این تغییرات و انتقالات در مقامات، اگرچه برای اهل فن قابل تحلیل هستند، اما برای شنوندهٔ عمومی چندان ملموس نیستند و به شکلی کاملاً طبیعی و شنیدنی ارائه می‌شوند؛ امری که نشان‌دهندهٔ عمق ذوق موسیقایی و مهارت انتقال لحنی اوست.

در نهایت، باید تأکید کرد که شیخ محمد عبدالعزیز حصان تنها یک قاری نبود، بلکه یک مکتب بود؛ مکتبی که همزمان بر پایهٔ سنت و نوآوری بنا شده بود و در آن، احترام به متن الهی، احساس درونی، درک موسیقایی و تکنیک‌های فنی، به‌طرزی استثنایی در هم تنیده شده بودند. تلاوت‌های او نه‌تنها لذت شنیداری به همراه دارند، بلکه زمینه‌ای غنی برای تحقیق و تأمل هنری و معنوی نیز فراهم می‌آورند.