در جریان این سفر، استاد رزیقی در مراسم سالگرد ارتحال امام خمینی (ره)، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، شرکت نمود و در اماکن متعددی از جمله حرم مطهر ایشان به تلاوت آیات قرآن کریم پرداخت. در آن روزهای سراسر ماتم و اندوه، تلاوت‌های روح‌نواز استاد رزیقی مرهمی بر دل‌های داغ‌دار مردم ایران بود و جان خسته ملت را با صدای ملکوتی و لحن پراحساس خود تسکین می‌داد.

یکی از ابعاد برجسته این سفر، واکنش استاد رزیقی به فتوای تاریخی امام خمینی (ره) علیه نویسنده کتاب موهن «آیات شیطانی» بود. هرچند استاد عنوان کرد که شخصاً کتاب را مطالعه نکرده، اما اظهار داشت که بارها از منابع موثق شنیده است که نویسنده آن، سلمان رشدی مرتد، به ساحت مقدس پیامبر اعظم (ص) اهانت روا داشته است. او در سخنانی صریح، موضع‌گیری امام را ستود و چنین اظهار داشت:

زمانی که امام خمینی (رحمة‌الله‌علیه) آن فتوای تاریخی و معروف خود را در مورد سلمان رشدی صادر کرد، من بسیار خوشحال و مسرور شدم. چرا که هر کسی که با رسول خدا دشمنی بورزد، در واقع با اسلام و خداوند متعال دشمنی کرده است. نباید هیچ توجهی به این فرد شود، چرا که نه او و نه کتابش در شأن آن هستند که مورد التفات قرار گیرند. حقیقتاً این میزان علاقه و ارادت امام راحل به رسول خدا و خاندان مطهرش، شایسته تحسین و قدردانی است.

سفر استاد رزیقی به ایران، فراتر از یک برنامه رسمی تلاوت قرآن بود؛ این سفر حامل پیام وحدت، محبت، همدلی و دفاع از کرامت پیامبر اسلام (ص) بود. استاد رزیقی با حضور خود در ایران، تصویری روشن از همبستگی میان مسلمانان جهان و جایگاه بی‌بدیل قرآن در دل‌های آنان به نمایش گذاشت.

احمد شحات الرزیقی به‌گونه‌ای می‌خواند که در عین وفاداری به سبک استادان پیشین، به سبک شخصی خود نیز رنگ و بو داده و به‌اصطلاح «قاری صاحب طریقه» شناخته می‌شود. او از یک سو وام‌دار مکتب استادانی چون مصطفی اسماعیل، عبدالباسط و منشاوی است و از سوی دیگر با تسلط بر مبانی صوت و لحن، قواعد تجوید و استفاده خلاقانه از مقام‌ها، موفق شده است سبکی مستقل و شناخته‌شده برای خود ایجاد کند. در تلاوت‌های او، ترکیب هوشمندانه‌ی بین تحریرهای سنتی و بیان پر احساس، شنونده را هم‌زمان به ژرفای معنای آیات و زیبایی نغمه‌ها می‌برد. این اصطلاح در میان اهل قرائت به کسی گفته می‌شود که گرچه پیرو سبک خاصی‌ست، اما شخصیت و خلاقیت خود را نیز در قرائت دخیل می‌کند. صدای او قوی، متین و همراه با حس خشوع است و در آن می‌توان غم و حزن نهفته در نغمه‌های سنتی قرآنی را به‌خوبی احساس کرد. او در تلاوت‌های خود از مقام‌های موسیقایی متنوعی همچون بیات، رست و سه‌گاه بهره می‌گیرد و این تنوع آوازی باعث گیرایی خاصی در تلاوت‌هایش شده است.

شیخ احمد الرزیقی، پس از عمری خدمت به قرآن كریم، سرانجام در روز پنجشنبه، هفدهم آذرماه سال ۱۳۸۴ چشم از جهان فرو بست.