شاید هیچ یک از اعضای خانواده او، به اندازه برادرش احمد شعیشع، برای آموختن قرآن به وی نکوشید. برادر بزرگتر ابوالعینین با مشاهده اشتیاق او به تلاوت قرآن، مراحل ابتدایی قرائت قرآن را به او آموخت. حس فزون طلبی این کودک هم مزید بر علت شد تا علاوه بر آموزش‌های ابتدایی برادر، به بزرگان علم قرائت قرآن مراجعه کرده و به تکمیل آموخته های خود بپردازد. او در شش سالگی رهسپار مکتبخانه شد و در ۱۲ سالگی هم موفق به حفظ کل قرآن شد.

در سال ۱۹۴۲ میلادی، نقطه‌عطفی منحصربه‌فرد در زندگی قرآنی استاد ابوالعینین شعیشع رقم خورد؛ هنگامی که چند شرکت مطرح سینمایی مصر از او دعوت کردند تا در فیلم‌هایشان به تلاوت قرآن بپردازد. این پیشنهاد در آن زمان امری کاملاً نو و بدیع بود، چرا که پیش‌تر سابقه‌ای از حضور قاریان در سینما وجود نداشت. شعیشع پس از بررسی شرایط و با نیتی خالصانه برای رساندن پیام قرآن به اقشار گسترده‌تری از مردم، پذیرفت در این طرح نوگرا مشارکت کند. او در نهایت در دو فیلم سینمایی به‌نام‌های «نائب العام» و «ابن عنتر» به تلاوت آیاتی از قرآن کریم پرداخت. این حرکت، اگرچه در ابتدا با تردید برخی محافل دینی روبه‌رو شد، اما در ادامه با استقبال و تحسین علما و مقامات الازهر مواجه گردید. آنان حضور آیات قرآن در سینما را به‌واسطه صدای دلنشین و معنویت‌افزای شعیشع، گامی مثبت در جهت پیوند هنر و دین و نشر پیام الهی دانستند .بدین‌ترتیب، استاد شعیشع نه‌تنها نخستین قاری‌ای بود که قرآن را در سینما تلاوت کرد، بلکه پیشگامی هوشمندانه‌اش در این زمینه موجب گسترش فرهنگ قرآنی در میان تماشاگرانی شد که شاید از طرق سنتی کمتر با قرآن ارتباط داشتند.

در سال ۱۹۳۹ میلادی، زمانی که ابوالعینین شعیشع هنوز نوجوانی بود، برای تلاوت قرآن در مراسم ختم یکی از بستگانش به نام «طه سلطان» به قاهره دعوت شد. در آن محفل، یکی از مسئولان رادیو مصر به نام «عبدالله عفیفی» که در جمع حضور داشت، با شنیدن تلاوت روح‌نواز و خیره‌کننده این قاری جوان، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفت. عفیفی بی‌درنگ شعیشع را به «سعید لطفی باشا»، رئیس وقت رادیو معرفی کرد تا در آزمون رسمی ورود به جمع قاریان رادیو شرکت کند.

در این آزمون، برای هر قاری تنها ۱۵ دقیقه زمان تعیین شده بود. اما وقتی نوبت به شعیشع رسید و شروع به تلاوت کرد، داوران که احتمالاً شامل استاد محمد رفعت و استاد عبدالفتاح شعشاعی بودند، آن‌چنان مسحور صدای او شدند که از وی خواستند تلاوتش را تا یک ساعت ادامه دهد. در پایان، شعیشع با کسب بالاترین امتیاز، به عنوان جوان‌ترین قاری پذیرفته‌شده وارد رادیو مصر شد؛ آن هم در حالی که تنها ۱۷ سال داشت.

از آن پس، تلاوت‌های هفتگی او در رادیو، صبح‌های یکشنبه و عصرهای سه‌شنبه، به گوش مخاطبان می‌رسید. در آغاز اقامتش در قاهره، استاد طه الفشنی پشتیبان او شد و برای سکونت شعیشع در پایتخت یاری‌اش کرد. یک سال بعد، در ۱۹۴۰ میلادی، شعیشع در کنار استاد شعشاعی در شب‌های ماه رمضان در قصر عابدین قرآن تلاوت کرد؛ تلاوت‌هایی که به‌صورت زنده از رادیو پخش می‌شد. به‌زودی صدای روح‌نواز او از مرزهای مصر فراتر رفت و آوازه‌اش در سراسر جهان اسلام پیچید.

جمهوری اسلامی ایران از جمله معدود کشورها و شاید تنها کشوری است که شعیشع علاقه زیادی برای سفر به آن و حضور در جمع مردم و قاریان قرآن آن از خود نشان داده است. علاقه فراوانی که او به مقام معظم رهبری دارد باعث شده تا در بدو ورودش در سفر به ایران، اولین سوالش این باشد که «حال آقا چطور است» و «آیا من می‌توانم در این سفر ایشان را ببینم؟»
وی همواره از ایران به عنوان وطن دوم خود یاد می‌کرد و اعتقادش بر این بود که همه ملل مسلمان باید به موضع گیری‌های ایران در مناسبت‌های جهانی اقتدا کرده و به آن افتخار کنند. وى در پانزدهمین دوره مسابقات بین المللى قرآن کریم که در ایران برگزار شد به عنوان رئیس هیأت داوران حضور داشت‌.
از آنجا که مصریان به شدت به ائمه معصومین(ع) و به خصوص امام حسین(ع) علاقه دارند، استاد شعیشع معتقد است ايران و مصر در دو موضوع با هم رقابت مي‌كنند. اول عشق به اهل بيت (ع) و دوم تلاوت قرآن کریم. او معتقد است که اين نهضت بزرگ قرآني كه در ايران به وجود آمده، مرهون انقلاب اسلامي است و می‌گوید: من اين شور و اشتياق را پيش از انقلاب نديدم و اين به خاطر رهبران بزرگ ايران است كه پرچم قرآني را برافراشته‌اند.

استاد ابوالعینین شعیشع در طول عمرش در سمت های مختلفی به فعالیت‌های قرآنی و دینی زیادی مشغول بود که «ریاست اتحادیه قراء مصر»، «عضو مجلس اعلای امور اسلامی»، «عضو کمیته عالی قرآن در وزارت اوقاف مصر»، «رئیس مرکز بین المللی قرآن کریم»، «عضو کمیته ساختمان مساجد در قاهره»، «ریاست کانون بین المللی حفظ قرآن کریم» و «قارى مسجد سیده زینب» از جمله مهم‌ترین مسوولیت‌های اجرایی او به حساب می‌آیند.

تلاوت‌های استاد ابوالعینین شعیشع، سرشار از حزن، طراوت و معنویت است؛ به‌گونه‌ای که شنونده را از همان لحظات نخستین مجذوب می‌سازد و او را به ادامه استماع ترغیب می‌کند. صدای نافذ، ترکیب بی‌نظیر نغمات، و نحوه‌ی انتقال احساس، موجب می‌شود که مستمع تا پایان تلاوت، بی‌اختیار در فضای معنوی آن غرق شود .یکی از ویژگی‌های برجسته‌ی تلاوت‌های او، هماهنگی کامل آهنگ با مفهوم آیات است. شعیشع با دقت و آگاهی عمیق از معانی قرآن، طوری می‌خواند که گویی مستمع نه‌تنها آیات را می‌شنود، بلکه آن‌ها را با جان و دل حس می‌کند. این هماهنگی میان صوت و معنا، به انتقال معارف بلند قرآنی یاری می‌رساند و اثرگذاری تلاوت را به مرزهای جدیدی می‌برد. به گفته‌ی خود استاد شعیشع، او در جوانی از شیوه استاد محمد رفعت – که خود از نوابغ بی‌بدیل تاریخ تلاوت بود – تقلید می‌کرده است. اما با گذشت زمان، صدای پرطنین و رسا و وسعت صوتی خاص او، زمینه‌ساز پیدایش سبکی تازه و بدیع در عالم تلاوت شد؛ سبکی که نه تنها تقلیدی نبود، بلکه خود تبدیل به الگویی برای نسل‌های بعد از او گشت و عنوان «قاری صاحب طریقه» را برایش به ارمغان آورد.

استاد ابوالعینین شعیشع روز پنجشنبه، دوم تيرماه، در سن ۸۹ سالگی دعوت حق را لبيك گفت. مراسم تشييع پيكر استاد ابوالعينين شعيشع، سوم تيرماه، پس از نماز جمعه برگزار شد و مراسم ترحيم ايشان نيز در مسجد «الخلفاء الراشدين» شهرك نصر در نزديكی قاهره منعقد گرديد.