سعید حسن حافظ ادریس، که بیشتر با نام سعید حافظ شناخته میشود، از چهرههای برجسته و بهیادماندنی دنیای ابتهال، انشاد دینی و تلاوت قرآن در مصر بود. او در سال ۱۹۵۱ در شهر قصاصین، در استان اسماعیلیه به دنیا آمد. دوران کودکیاش با یک حادثه تلخ گره خورد؛ در جریان تجاوز سهگانه به مصر در سال ۱۹۵۶، بر اثر بمباران، بینایی خود را از دست داد. اما همین فقدان، درهای تازهای را به سوی جهان معنوی برایش گشود. خانوادهاش او را به مکتبخانهای محلی فرستادند و با وجود نابینایی، او در کمتر از ده سالگی حافظ کل قرآن شد. استعداد فوقالعادهاش در حفظ آیات، همه را شگفتزده کرده بود. با وجود شرایط جسمی، دلسرد نشد و علاقهی زیادی به تلاوت، موسیقی دینی و تقلید سبک قاریان بزرگی چون محمد رفعت و عبدالباسط داشت. به قاهره رفت، در مدرسه ویژه نابینایان تحصیل کرد و مدرک موسیقی گرفت. همین ترکیب از دانش دینی و موسیقایی، پایهگذار سبک منحصر بهفرد او در ابتهال شد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ به تلویزیون و سپس رادیو مصر راه یافت و صدای گرم و معنویاش بهسرعت شناخته شد. مدیحهسراییها و ابتهالهایش نه فقط در مصر، بلکه در کشورهای مختلف عربی و اسلامی طنینانداز شد. در بسیاری از مناسبتهای دینی، از جمله ماه رمضان، با دعای روزانهاش همراه با شیخ محمد عمران دلها را نرم میکرد. با آنکه نابینا بود، روحش همیشه بینا باقی ماند. عاشق زیارت سیده نفیسه بود و در فضای روحانی آن حرم، بیشتر آثار دینی خود را تمرین و اجرا میکرد. سالهای پایانی عمرش با بیماری سختی چون دیابت سپری شد و در نهایت، پس از سالها خدمت بیادعا به فرهنگ اسلامی و دینی، در سکوت و بیمهری برخی نهادها درگذشت. اما میراث صدای او هنوز زنده است؛ صدایی که نه فقط آوای اذان و دعا، بلکه پژواک دل و ایمان بود.
نظرات