پس از رحلت استاد فقید شیخ احمد نداء، اگرچه بسیاری از قاریان و مداحان پا به میدان گذاشتند، اما هیچکدام نتوانستند رسالت و راه شیخ را به درستی ادامه دهند. در این زمان، مردی کوتاهقد و گندمگون به نام «شیخ علی محمود» مطرح شد؛ کسی که پس از شیخ احمد نداء، تنها فردی بود که توانست مسیر و سبک او را ادامه دهد. او در یکی از محلههای تنگ عباسیه در خانوادهای ثروتمند به دنیا آمد. حادثهای باعث شد خانوادهاش او را به مکتبخانه بفرستند تا قرآن را حفظ کند. پس از مدتی، شیخ علی محمود به موسیقی شرقی علاقهمند شد و در آن مهارت یافت. به همین دلیل شروع به خواندن قصاید و ابتهالات دینی کرد و نغمهها و آهنگهایی را در آنها به کار برد که عقلها را مبهوت خود میکرد و شادی و نشاط وصفناپذیری به شنوندگان هدیه میداد. میتوان گفت بسیاری از قصاید دینی که امروز در مجالس مذهبی شنیده میشود، برگرفته از نغمههای زیبا و سبک منحصر به فرد اوست. کسانی که به سرودن این قصاید پرداختهاند، بیشتر از روش و فنون شیخ علی محمود پیروی کرده و در چهارچوب مکتب او پرورش یافتهاند. نکته جالب این است که بسیاری از مردم از این موضوع غافلاند و شاید هرگز به ذهنشان هم خطور نکرده باشد که آهنگها و نغمههایی که محمد عبدالوهاب، موسیقیدان بزرگ عرب، ساخته است، بر اساس نظرات و ایدههای شیخ علی محمود بوده است؛ چرا که تمام این آهنگها و ملودیها پیش از پخش در رادیو، ابتدا به او ارائه شده بودند.


نظرات