شیخ محمد عبدالعزیز حصان (1928–2003) یکی از برجسته‌ترین و در عین حال منحصر به‌فردترین قاریان جهان اسلام است که نام او در تاریخ قرائت قرآن به عنوان چهره‌ای کاملاً متمایز و صاحب‌سبک ثبت شده است. او از سال 1964 به رادیو مصر پیوست و به‌سرعت به یکی از قاریان محبوب و پرآوازه این رسانه تبدیل شد. لقب مشهور وی، «ملک الوقف و الابتدا و التنغیم»، نه‌تنها یک عنوان افتخاری، بلکه توصیفی دقیق و شایسته از ویژگی‌های ممتاز تلاوت اوست. این لقب به خوبی بیانگر توانایی استثنایی او در سه حوزهٔ کلیدی هنر تلاوت یعنی وقف (ایست‌های هنرمندانه در قرائت)، ابتدا (آغازهای دقیق و سنجیده در آیات)، و تنغیم (موسیقی و الحان قرآنی) است.

شیخ حصان در دوران کودکی بینایی خود را از دست داد، اما این نقیصه فیزیکی، نه تنها او را از مسیر پیشرفت بازنداشت، بلکه به نوعی موجب تقویت سایر حواس او، به‌ویژه قدرت شنوایی و احساسات درونی، شد؛ امری که بعدها در ساختار تلاوت‌های بسیار عمیق و پر احساس او به‌وضوح قابل مشاهده است. او در 10 سالگی موفق به حفظ کامل قرآن کریم شد؛ دستاوردی که نشان از نبوغ، تمرکز و عشق درونی‌اش به کلام الهی داشت. بسیاری از کارشناسان حوزهٔ تلاوت معتقدند که تقلید از سبک و شیوهٔ قرائت شیخ محمد عبدالعزیز حصان نه‌تنها دشوار، بلکه در بسیاری از جهات، غیرممکن است؛ همان‌گونه که تقلید از قاریان بزرگ دیگری همچون علی محمود، عبدالفتاح الشعشاعی و محمود علی‌البنا نیز چالش‌برانگیز و حتی ناممکن تلقی می‌شود.

نوشته تلاوت مجلسی سوره بقره محمد عبدالعزیز حصان اولین بار در مشکات. پدیدار شد.